Categorieën
Column

Corona column (I)

Voor de website van mijn gemeente schrijven de predikanten om beurten een column. Geen preek of verkondiging, maar een korte persoonlijke reflectie op wat er in deze tijd allemaal gebeurt. Mijn eerste column ging over Corona en ‘onze manier van leven.

‘Coronacrisis’

Er gebeurt op dit moment iets in onze wereld wat zijn weerga niet kent. Het Coronavirus en de maatregelen die de verspreiding daarvan moeten beteugelen, hebben impact op vrijwel ieder mens op aarde. Dit is nu al groter dan 9/11, de vorige wereldschokkende en wereldveranderende gebeurtenis van onze tijd. Een wereldwijde crisis dus. Onze manier van leven staat op het spel.

Nu is de vraag of dat erg is. Ik bedoel natuurlijk niet dat de situatie op sommige plekken niet verschrikkelijk is en dat van sommigen niet ontzettend veel gevraagd wordt. Ik bedoel, is het erg dat ‘onze manier van leven’ op de spel staat? 

Het ontstaan van de Coronacrisis heeft ook alles met onze manier van leven te maken. Ga maar na. Het virus ontstond waarschijnlijk in China op een markt waar dieren voor consumptie werden verhandeld. Te veel mensen en te veel dieren op te weinig ruimte. Chinezen willen massaal een Westers welvaartsniveau bereiken, maar eigenlijk kan de aarde dat helemaal niet aan. Als iedereen zoveel vlees eet als wij, houd je geen dier meer over. 

En dan de snelle verspreiding van het virus. Ook dat zegt iets over de massaliteit waarmee we vandaag de dag over de hele wereld reizen. Alle ‘vliegschaamte’ ten spijt gaan velen meerdere keren per jaar op vakantie. En dat juist de wintersportvakanties een belangrijke rol spelen bij de ‘import’ van Corona hebben gespeeld, is ook veelzeggend.

Ten derde zie je nu in ons land hoe moeilijk we het vinden om onze contacten te beperken. Terwijl de IC’s vollopen, staan we gewoon in lange rijen bij bouwmarkten en stranden. En ook op onze Middenbaan is anderhalve meter een rekbaar begrip.

De Coronacrisis laat zo zien hoe grenzeloos wij leven. We willen meer en we willen het nu. Laat een ander maar minderen, laat een ander maar thuisblijven, maar ik… Het gehamster spreekt in dit opzicht ook boekdelen.

De vraag is of wij de moed, de tijd en de innerlijke ruimte hebben om deze crisis ook werkelijk een crisis te laten zijn. Of het ons lukt om kritisch naar onze manier van leven te kijken. Ik ben benieuwd of wij ook werkelijk iets zullen gaan laten door wat er nu gebeurt. Ons bestaan is zo ingericht op snel en meer, onze economie móet groeien, en wij moeten vooruit. Is dat straks als dit voorbij is anders? En, is de crisis eigenlijk wel voorbij als alles weer wordt zoals het was?

Als kerk delen we in deze crisis. We belijden dat het ónze grenzeloosheid is, óns onvermogen onszelf te matigen. En dat ook wij het zo moeilijk vinden om stil te staan bij wat er gebeurt. Dat we zo makkelijk dingen doen en zo moeilijk dingen laten. Dat het veranderen van onze manier van leven haast onmogelijk is.

Toch proberen we als kerk ook in deze tijd Gods stem te verstaan. Zou het kunnen dat Hij ons iets zegt door wat er nu gebeurt? Zit er in wat nu gebeurt ook iets van een oordeel? Het kwaad straft zichzelf, zeggen wij. De Bijbel zegt dan: was dat maar waar. En: nu en dan straft God het kwaad gelukkig, de vraag is of je eraan wilt. 

Het is Veertigdagentijd. Tijd waarin Jezus Christus ons voor ogen staat, hoe Hij onze manier van leven deelde. En hoe Hij veel, zo niet alles, losliet. God laat zich kennen in een mens die lijdt. God oordeelt nooit van een afstandje. Dat is wat wij doen. God draagt zijn oordeel zelf. En zo is Hij nabij wie lijden ondergaan. Ook in de Coronacrisis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s